#Nieuws

19.04.2022

In memoriam Ingeborg Griffioen

Op 13 april overleed Ingeborg Griffioen, oprichter van ontwerpbureau Panton. Een in memoriam.


Tekst: Roel Stavorinus


Precies een jaar geleden kreeg ik een mailtje van Joris Swaak, ontwerper bij Panton, ontwerpbureau voor de zorg. Hij had onze podcast Designers Inc. beluisterd en stelde voor om een keer met zijn collega Ingeborg te praten. Over hoe zij in 15 jaar vanuit de missie 'empower people to overcome health challenges' het grootste Nederlandse ontwerpbureau voor de zorg had neergezet.

De aanloop naar de podcast verliep rommelig en duurde lang. Bij Ingeborg was, vlak voor de mail die ik van Joris kreeg, borstkanker geconstateerd. Een behandeltraject volgde en in januari van dit jaar kreeg ze het ongelofelijke bericht dat ze uitbehandeld was. Afgelopen week - op 13 april - is Ingeborg overleden. 


Twee maanden geleden, 0p 7 februari, reisde ik voor Designers Inc. naar Deventer en sprak ik eindelijk met Ingeborg. De week ervoor kon ik nauwelijks slapen bij de gedachte aan dat gesprek. In mijn hoofd herhaalde zich een continue opeenstapeling van alle manieren waarop Ingeborg verbonden was met de zorg. In de vorm van haar bureau, haar expertise, haar promotieonderzoek, het verhaal van het ziekbed van haar partner en haar eigen ziekte. Zorgpaden op het gebied van de behandeling van kanker. En onderzoek, methodes en ideeën om het voor patiënten, zorgverleners en instellingen beter te maken. Voor elk ander mens een opeenstapeling om gek van te worden. Voor Ingeborg een dankbaar gegeven om haar kennis en ervaring, haar passie en bevlogenheid op bot te vieren.


Het verhaal van Ingeborg is een verhaal over ontwerpen voor de zorg, onlosmakelijk verbonden met haar eigen verhaal. Zelfs in haar eigen patiënt-zijn zag ze een kans om de zorg te verbeteren. Het was een verhaal over empathie en een eindeloos begrip voor de ander. Het werd een opgewekt verhaal, vol vertrouwen, liefde en verbondenheid.

Ik heb het gesprek beleefd, herhaald in m'n hoofd en een aantal keer beluisterd. Ik weet dat ik het altijd met me mee draag en dat het me nooit meer verlaat.

Ingeborg zelf was heel erg blij met de podcast, ze kreeg er veel reacties op, en in de afgelopen twee maanden ontstond een mooie vriendschap. Ik leerde haar beter kennen. Ingeborg, met haar positieve kijk en de tomeloze energie die ze stak in Panton, de zekerstelling van haar promotieonderzoek en de mensen om haar heen. Maar vooral ook met de energie die zij stak in zichzelf. In het omgaan met, en het leren van, haar ziekte. En het intens genieten van lezen en het maken van muziek. Ze had vrede met het feit dat ze haar haperende vliegtuigje aan de grond zou zetten, zoals zij het beeldend wist te vertellen.


Ingeborg accepteerde haar lot volledig, omdat ze erop vertrouwde dat ze alles kon verliezen, behalve hetgeen wat voor haar het allerbelangrijkste was, namelijk de verbinding die ze voelde met mensen. "Sterven is niet erg", zei ze tegen mij, "het is anders", in de volle overtuiging dat alles op een gegeven moment stopt, maar dat de band tussen mensen blijft bestaan.

En ik denk dat ze gelijk heeft. Soms kom je mensen tegen die je intens raken. Waarvan je zeker weet dat je ze nooit meer vergeet. Waarvan je weet dat het gesprek dat je had voor altijd zal resoneren. Dat je ernaar zal verwijzen. Heel vaak. En dat je er inspiratie uit put. Continu. Dat geldt voor mij persoonlijk. En ik weet zeker dat dat, buiten haar vrienden en familie, ook geldt voor haar collega's bij Panton, voor de mensen met wie ze samenwerkte voor haar onderzoek, voor haar opdrachtgevers en de mensen rondom de behandeling van haar ziekte en dat van haar partner. Empower people to overcome health challenges. Die energie kwam bij Ingeborg van binnenuit en met volle overtuiging.

Dankjewel Ingeborg, voor je tomeloze energie en inspiratie.