Young Designer Award

Viveka van de Vliet interviewde Sophie Hardeman, Tom van Soest en Marius Jopen die alledrie kans maken op de Young Designer Award.
Drie designtalenten maken kans op de Young Designer Award: Sophie Hardeman (25), Tom van Soest (31) en Marius Jopen (27). Wie de prijs wint wordt bekendgemaakt tijdens de uitreiking van de Dutch Design Awards. Waarom ze alledrie prijzenswaardig zijn lees je hier.

Demin op z’n kop

Een binnenstebuiten-ondersteboven gekeerde jeansrok, gedragen als een trechter over het bovenlichaam. Een spijkerbroek met zulke lange pijpen dat je er onherroepelijk over struikelt. Een denim bloes met slechts één mouw. En een wit denimjack dat een met een Bic-pen getekende opdruk van een spijkerjasje bevat. Ze vormen samen een collectie die confor ­ mistische kleding als de spijkerbroek letterlijk en figuurlijk op z’n kop zet. Op een schurende, vernieuwende en brutale manier, vergezeld van een knipoog, doet de vorig jaar aan de Rietveld Academie afgestudeerde modeontwerpster Sophie Hardeman onderzoek naar wat normaal is. Ze trekt de verhoudingen uit elkaar, steekt op een luchtige en eigenzinnige manier de draak met conventies.
Daarom passen film, fotografie, perfor ­ mances en installaties ook bij haar verhaal. Dat de modeontwerpster goed netwerkt en verschillende disciplines inzet, versterkt haar merk alleen maar. Zo werkte ze samen met filmmaakster Emma Westenberg aan een filmpje waarin een kleurrijk gezelschap uit een Vinex-wijk haar collectie draagt, en verspreidt de bekende modefotograaf Nick Knight via SHOWstudio de film online. Rond de Dutch Design Week verschijnt haar langere film: een verhaal over jezelf zijn, over helden en muzes die overleven in de ruwe buitenwijken. Misschien komt er wel een plastisch chirurg of een zwangere vrouw in voor, in een eigenzinnig kledingstuk van denim.
Na haar afstuderen deed Hardeman vrijwilligerswerk in Colombia, toen ze werd gebeld door Ruth Gruca van V Files – een community van hippe modeontwerpers, stylisten, fotografen, designers en muzi ­ kanten in New York – en gevraagd mee te doen aan de Fashion Week in die stad. Een week later showde ze er al. ‘Toen is het ontploft’, zegt Hardeman over de enorme aandacht die haar ten deel viel. Haar denimcollectie wordt inmiddels getoond in een showroom in New York en in Parijs, en zeven internationale winkels hebben delen van de collectie ingekocht: van SPRMRKT in Amsterdam tot een winkel in Japan. Terwijl haar naaisters keihard bezig zijn alle stukken af te krijgen, zoekt Hardeman sponsors en subsidiegevers en bedenkt intussen dat ze nog lang zo wil blijven werken: ‘on the move’ vanuit thuisbasis Amsterdam.

Designbaksteen

Een binnenstebuiten-ondersteboven gekeerde jeansrok, gedragen als een trechter over het bovenlichaam. Een spijkerbroek met zulke lange pijpen dat je er onherroepelijk over struikelt. Een denim bloes met slechts één mouw. En een wit denimjack dat een met een Bic-pen getekende opdruk van een spijkerjasje bevat. Ze vormen samen een collectie die confor ­ mistische kleding als de spijkerbroek letterlijk en figuurlijk op z’n kop zet. Op een schurende, vernieuwende en brutale manier, vergezeld van een knipoog, doet de vorig jaar aan de Rietveld Academie afgestudeerde modeontwerpster Sophie Hardeman onderzoek naar wat normaal is. Ze trekt de verhoudingen uit elkaar, steekt op een luchtige en eigenzinnige manier de draak met conventies.
Hardeman breekt ook met de catwalk. Ze showde haar examencollectie weliswaar tijdens de Amsterdam Fashion Week 2015 in de Westergasfabriek, maar dan wel in de periferie: in een leegstaande friettent langs het terrein. Haar modellen wasten de ramen van binnenuit, er waren cocktails met Blue Curaçao waar je een denimblauwe tong van krijgt, en de modeontwerpster zocht de samenwerking met Unfair Amsterdam, dat werk van jonge opkomende kunstenaars showt. ‘Het is belangrijk dat iedereen mijn performance kan zien: van kunstenaars en verzamelaars tot modefreaks en buurt ­ mensen. Ook wil ik iets waar een half jaar aan is gewerkt, niet slechts een minuut op de catwalk showen.’

Grafische liefde

Zoals ‘Gorilla’ – de visuele column van De Designpolitie in ‘de Volkskrant’ – geeft ook Marius Jopen dagelijks zijn geëngageerde visie op het wereldnieuws. De grafisch ontwerper – met zijn wat postpunk- en hippie-achtige signatuur – speelt daarbij met fonts, typologie en ruige, handgeschreven ‘writings on the wall’ die hij steevast combineert met een cover van ‘The Times’. ‘Ik houd van een minimalistische benadering, gemixt met ironische en zwarte humor.’